De zee is van iedereen

Zonder regels op zee kan niet alleen jij, maar iedereen doen wat hij wil. Dan zou elke visser dus zelf kunnen bepalen waar hij vist, met hoeveel schepen en met welke maaswijdte. Dan zouden koopvaardijschepen kriskras door elkaar varen, zouden bedrijven overal windmolenparken kunnen neerzetten, zouden oliemaatschappijen op elke plek die ze willen gas of olie uit de zeebodem kunnen halen, enzovoort. Dan zou er waarschijnlijk niet zoveel van de zee overblijven. Dan krijgen we te maken met de tragiek van het gemeenschapsgoed of de ‘tragedy of the commons’.

Het is erg druk op zee met al die verschillende gebruikers. Er zijn regels nodig om iedereen z’n ding te kunnen laten doen.

Het is erg druk op zee met al die verschillende gebruikers. Er zijn regels nodig om iedereen z’n ding te kunnen laten doen. Green4Sea

1Regels voor de visserij

Om visserij te kunnen beheren en spelregels af te spreken, moet duidelijk zijn van wie de vis en de zee eigenlijk is. Ook voor visbestanden geldt dat zonder regels de vis gemeenschapsgoed is, dus van iedereen. Elke visser zal proberen om zo veel mogelijk te vangen en te verdienen. Als de vis van iedereen is, wordt elke vis die jij niet vangt, gevangen door de buurman, die bijvoorbeeld meer schepen heeft of met nauwere mazen vist. Daarom zal elke visser in een wereld zonder regels er voor kiezen zo hard mogelijk te vissen. Want: hoe hoger zijn vangsten, hoe hoger zijn inkomsten op dat moment.

Maar als elke visser dat doet, blijft er op den duur weinig vis in zee over. De tragiek hierbij is dat de extra inkomsten voordeel opleveren voor de individuele vissers, maar de ongewenste bijeffecten – de teruggang van het gemeenschappelijke visbestand – is voor alle vissers samen. Je hebt er immers allemaal last van als er minder vis is zee zit!

Dit proces werd in 1963 beschreven door de bioloog Garrett Hardin. Maar de beroemde filosoof Aristoteles schreef er ongeveer 350 jaar voor Christus ook al over: ‘Voor datgene wat het grootste aantal mensen met elkaar delen wordt het slechtst gezorgd. Iedereen bekommert zich immers voornamelijk om zijn eigen belang, en nauwelijks om het belang van het geheel.’

Zonder regels voor de visserij en grenzen in zee zou er bij ons op de Noordzee sprake zijn van de tragiek van het gemeenschapsgoed. Iedereen doet dan wat op de korte termijn goed is voor zichzelf, met de kans dat het goed mis gaat voor ons allemaal. Maar dankzij de regels en grenzen is dat niet zo en kunnen we de visbestanden op een gewenst niveau houden.

2Controle en handhaving

Wet- en regelgeving hebben natuurlijk alleen nut als ze worden nageleefd. Hier is controle en handhaving voor nodig. De EU-lidstaten moeten er zelf voor zorgen dat in hun land de EU-regels worden nageleefd. Daarom heeft elke lidstaat van de Europese Unie een eigen landelijke inspectiedienst. Een overkoepelende Europese inspectiedienst, het Europees bureau voor visserijcontrole (EFCA), houdt in de gaten of alle landelijke controlediensten hun controles ook daadwerkelijk serieus uitvoeren.

Medewerkers van de NVWA, de Nederlandse inspectiedienst, voeren controles uit.

Medewerkers van de NVWA, de Nederlandse inspectiedienst, voeren controles uit. NVWA

Controle is belangrijk om ervoor te zorgen dat:

  • alleen de toegestane hoeveelheid vis wordt gevangen;
  • de nodige gegevens worden verzameld voor het beheer van de vangstmogelijkheden;
  • alle vissers gelijk behandeld worden en dat sancties in de hele EU op elkaar worden afgestemd; en
  • visserijproducten kunnen worden getraceerd en gecontroleerd door de hele keten, dus van net tot op het bord van de consument.

De twee kustwachtvliegtuigen worden door het Ministerie van Defensie (Koninklijke Luchtmacht) beheerd. Ze zijn uitgerust met navigatie-, communicatie-, opsporings-, foto- en videoapparatuur.

De twee kustwachtvliegtuigen worden door het Ministerie van Defensie (Koninklijke Luchtmacht) beheerd. Ze zijn uitgerust met navigatie-, communicatie-, opsporings-, foto- en videoapparatuur. Nederlandse kustwacht

In Nederland controleert de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA) de naleving van de regels (voormalig Algemene Inspectie Dienst (AID)). Binnen de Nederlandse zeegrenzen controleert de NVWA zowel Nederlandse vissers als die uit andere landen. De dienst houdt bijvoorbeeld in de gaten of de vissers binnen hun quotum en zeedagen blijven en of ze de juiste maaswijdte gebruiken. Een aantal middelen die men gebruikt om de visserijwet- en regelgeving te controleren zijn:

  • Het Vessel Monitoring System (VMS)
  • Het Vaartuigdetectiesysteem (VDS)
  • Het Automatic Identification System (AIS)
  • Het Elektronisch registratie- en meldingssysteem (ERS)

VMS

Voor de monitoring van commerciële visserij wordt gebruik gemaakt van een Vessel Monitoring System (VMS) waarmee het gedrag van individuele schepen gevolgd kan worden. Het is een systeem op basis van satelliettechnologie en het informeert de visserijautoriteiten regelmatig over de locatie, koers en snelheid van individuele schepen. Hierbij wordt het varen bij een relatief lage snelheid geïnterpreteerd als ‘’vissen’’, terwijl een relatief hoge snelheid wordt geïnterpreteerd als ‘’varen’’. Het systeem is sinds 2012 verplicht voor alle Europese vaartuigen van meer dan 12 meter. Met de resultaten van het systeem kan in combinatie met logboekgegevens achteraf de visserij-intensiteit in een bepaald gebied op bepaalde doelsoorten en vistuigen worden achterhaald. Deze data zijn weer belangrijk voor het visserijonderzoek.

Een overzicht van de werking van het VMS-systeem.

Een overzicht van de werking van het VMS-systeem.

VDS

Binnen de EU wordt ook het gebruik van vaartuigdetectiesystemen (VDS) gestimuleerd. Met behulp van VDS kan men vissende schepen op zee opsporen met behulp van satellietfotografie. Hierdoor kan men vissersschepen identificeren en hun positie bepalen. Visserijcontrolediensten binnen de EU zijn bij wet verplicht om over de technische middelen te beschikken om VDS te gebruiken.

AIS

Vanaf 31 mei 2014 zijn alle vaartuigen groter dan 15 meter verplicht om met AIS-apparatuur te zijn uitgerust. Het systeem is voornamelijk gericht op het bevorderen van de veiligheid op zee. Vaartuigen kunnen hiermee elektronisch met andere vaartuigen in de buurt en met de autoriteiten aan wal hun identificatiegegevens, positie, koers en snelheid uitwisselen. De EU-landen mogen AIS-gegevens gebruiken om schepen te volgen en te controleren.

Een grafische weergave van de AIS-gegevens aan boord van een schip. Hiermee zijn schepen, koers en snelheid te bepalen.

Een grafische weergave van de AIS-gegevens aan boord van een schip. Hiermee zijn schepen, koers en snelheid te bepalen. Wikimedia commons

ERS

Het Elektronisch registratie- en meldingssysteem, ook wel bekend als elektronisch logboek, wordt gebruik om visserijgegevens te registeren en bij de visserijautoriteiten in de EU-landen aan te geven. Hierbij gaat het om vangstgegevens, aanvoergegevens en verkoopgegevens. Vanaf januari 2012 zijn alle schepen van meer dan 12 meter verplicht om een elektronisch logboek bij te houden. Voor de invoering van het elektronisch logboek werd er gewerkt met papieren logboeken, maar dit elektronische systeem werkt veel efficiënter. Zo vervangt het ook de verkoopdocumenten.