WinSizeData
ArtikelWat zijn discards en waarom zijn er discards?
Dossiers

Wat zijn discards en waarom zijn er discards?

Discards zijn alle vis en bodemdieren die na de vangst weer overboord gaan. Daar kunnen verschillende redenen voor zijn:

  1. De vangst heeft geen of weinig waarde (voorbeelden zijn: zeesterren worden niet gegeten en voor schar is een krappe markt wat invloed heeft op de prijs [vraag/aanbod]);
  2. De vangst is beschadigd;
  3. De vangst mag volgens de regelgeving niet aangeland worden (voorbeelden zijn: een visser heeft geen vangstrecht voor de betreffende vis of de vis is kleiner dan de minimummaat die is gesteld);
  4. Soms gooien vissers bepaalde maten vis terug omdat andere maten interessanter zijn (die meer geld opbrengen, zeker bij een knellend quotum). Dit wordt high-grading genoemd, en is verboden.

Vis die wordt meegenomen om opgegeten te worden (hetzij via de markt, hetzij voor eigen gebruik), zijn dus geen discards. In Nederland is nog wel eens verwarring over de term ‘bijvangst’. Voor vissers zijn er doelsoorten (waar ze op uit zijn tijdens het vissen), bijvangst (vis die ze bijvangen tijdens het vissen op doelsoorten, maar die ze ook graag willen vangen) en discards (zie boven). Onderstaand plaatje laat een vangst zien van een visser, uitgesplitst in doelsoort (bv. schol & tong), bijvangst (bv. tarbot, griet) en discards/ongewenste bijvangst (bv. ondermaatste vis & benthos).

De term ‘bijvangst’ wordt nog wel eens gebruikt als synoniem voor discards maar dit is dus onjuist. In 2018 maakte het televisieprogramma Keuringsdienst van Waarde hier een item over: bijvangst.

De vangst van een visser bestaat uit drie delen. Je hebt de doelsoort (bij boomkor vaak schol en tong) waar je gericht op vist. Er komen ook soorten in het net terecht waar je niet gericht op vist, dit noem je de bijvangst. Sommige soorten die bijgevangen worden neemt de visser graag mee als de regelgeving dat toelaat, zoals griet en tarbot in dit voorbeeld. Daarnaast vang je ook vissen die ondermaats (te kleine vis) of ongewenst zijn (benthos zoals zeesterren). – ProSea

Vissers kunnen het vangen van ongewenste vis en bodemdieren niet altijd vermijden. Vissers opereren steeds tussen twee bepalende factoren: regelgeving en de markt. Dit is weergegeven in de afbeelding hieronder. Er zijn regels over hoe ze moeten vissen en consumenten op de markt willen niet alles wat vissers vangen, eten. Bovendien, wanneer de vissers naar zee gaan, vangen ze afhankelijk van waar en wanneer ze vissen en door de manier waarop hun vistuig en netten zijn ingericht niet alleen de vis die ze willen vangen (maatse, commerciële doelsoorten), maar ook andere soorten, ondermaatse vis en bodemdieren (zoals bijv. krabben en zeesterren).

Het spreekt vanzelf dat als een visser de vangst mag verkopen en er goed voor betaald wordt, de vangst niet terug zal worden gegooid. Vissers zijn heel goed in het vangen van vis die ze wel willen vangen, daar richten ze zich op. Vis die ze niet willen, vangen ze erbij. Ze willen dat wel vermijden als het kan, maar als het vermijden ten koste gaat van de vis die ze willen, vinden ze dat een probleem.

Discards, visserij, markt, regelgeving, EU, techniek, vistuig, netten, kotter, vistikhetmaar, Vist ik het maar

Het veld waarin vissers opereren, met regelgeving en de markt als bepalende factoren. Regelgeving en de markt bepalen wanneer de vissers naar zee gaan en de manier waarop hun vistuig en netten zijn ingericht (techniek). – Wageningen Marine Research